logotype

Η μουσική παράσταση ως σημείο εκκίνησης της τεχνικής

Το παίξιμο του πιάνου είναι μία πολυσύνθετη διαδικασία, η οποία έχει τόσο υλική όσο και πνευματική διάσταση. Ο εκτελεστής έχει στο νου του μία συγκεκριμένη μουσική παράσταση. Προκειμένου αυτή η παράσταση να γίνει ήχος λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα πάρα πολλές εγκεφαλικές εντολές που συντονίζουν και ελέγχουν ανάλογες κινήσεις των δαχτύλων, των χεριών και όλου του σώματος.

Ο ήχος παράγεται από την κρούση των πλήκτρων, η οποία μέσω ενός μηχανισμού καταλήγει στην κρούση των χορδών από τα αντίστοιχα μαλακά τσόχινα σφυράκια στο εσωτερικό του πιάνου. Προκειμένου ο εκτελεστής να μπορέσει να κάνει τέχνη και ουσιαστικά να γίνει ερμηνευτής θα πρέπει να κατακτήσει τις εξής ικανότητες:

  • να δημιουργεί νοερά τους ήχους και τους συνδυασμούς αυτών που επιθυμεί πάντα στα πλαίσια που έχει προδιαγράψει ο συνθέτης (μουσική ικανότητα) και
  • να αποκτήσει τα τεχνικά μέσα ώστε να εκφράσει το νοερό ήχο σε πραγματικό ήχο αντιληπτό στον εξωτερικό κόσμο (τεχνική ικανότητα).

Συνεπώς για να κατακτήσουμε για παράδειγμα ένα τραγουδιστό legato θα πρέπει πρώτον να έχουμε ακούσει και να έχουμε σχηματίσει και αποτυπώσει νοητικά μια ηχητική παράσταση για αυτό, ώστε εν συνεχεία να την κατακτήσουμε και τεχνικά. Περιορισμένη μουσική σκέψη συνεπάγεται περιορισμένη ηχητική παλέτα και φτωχή τεχνική. Παίζουμε ότι ακριβώς ακούμε με το εσωτερικό μας αυτί. Προκειμένου να αποδώσουμε σωστά ένα πέρασμα, θα πρέπει να το έχουμε πρώτα κατακτήσει σωστά νοερά. Για το λόγο αυτό σε υψηλού επιπέδου μαθήματα όπου ο προχωρημένος μαθητής έχει θεμελιωμένη μια βασική, αλλά στέρεη τεχνική, ο δάσκαλος ελάχιστα συζητά για την τεχνική καθ' εαυτή, αλλά φροντίζει να ξεκαθαρίσει τη μουσική παράσταση του μαθητή λεκτικά ή με προεκτέλεση. Τα χέρια απλά υπακούουν στη νέα αυτή μουσική παράσταση και το τεχνικό πρόβλημα έχει λυθεί.