logotype

Δεν υπάρχει τεχνική χωρίς ενεργητικά τα δάχτυλα

Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα διαπιστώθηκε η αδυναμία των δακτύλων να παίξουν το υφιστάμενο ρεπερτόριο χωρίς τη βοήθεια του υπόλοιπου χεριού, αλλά και ότι το παίξιμο μόνο από τα δάχτυλα παρήγαγε έναν σκληρό και ξερό ήχο. Ωστόσο από το ξερό παίξιμο με τα δάχτυλα πήγαμε στο άλλο άκρο την υποβάθμιση του ρόλου των δακτύλων και την παραγωγή μαλακών ήχων με κινήσεις του βραχίονα με χαλαρό μηχανισμό.

Αυτό είχε σαν συνέπεια μεγάλες κινήσεις του βραχίονα και βαρύ παίξιμο χωρίς λαμπρότητα και με κατακερματισμένες μελωδικές γραμμές με χτύπημα του πλήκτρου από τον βραχίονα με παθητικά δάχτυλα (σαν ένα τεράστιο δάχτυλο) σε κάθε νότα.

Μετά από λίγα χρόνια ήρθαμε στη σύνθεση αυτών των σχολών και ήδη από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα έχουμε το λεγόμενο "μοντέρνο" παίξιμο του πιάνου που λέει ποτέ τα δάχτυλα μόνα τους χωρίς το χέρι και ποτέ το χέρι μόνο του χωρίς τα δάκτυλα. Περαιτέρω περάσαμε στην εποχή των μικτών κινήσεων όπου ώμος, αγκώνας, καρπός και αρθρώσεις δακτύλων συμμετέχουν στο παίξιμο με διαφορετικές αναλογίες κάθε φορά. Για παράδειγμα στις οκτάβες από τον αγκώνα συμμετέχει έστω και ελάχιστα ο καρπός και στις οκτάβες από τον καρπό χρησιμοποιούμε τα μετόπισθεν σε όποιο βαθμό θέλουμε. Τα δάχτυλα πλέον δε δουλεύουν με "ήσυχο" το χέρι, αλλά με τη συνεργασία και υποστήριξη του χεριού (Για το λόγο αυτό αγνοούμε στα βιβλία του Czerny τη σχετική αναφορά το ίδιο και στα γυμνάσματα τύπου Hanon). Ειδικότερα οι τρόποι που βοηθάει το υπόλοιπο χέρι τα δάχτυλα αναλύονται στα επόμενα άρθρα.